رسوایی بر ملا شدن دفن زباله های هسته ای بمب های اتمی و سلاح های هسته ای در واشینگتون آمریکا

 

 ترجمه  کانون ديده بانان زمين:  طیبه موسوی  November  2007

 

ميليونها بشكه  از زباله هاي هسته اي خطرناك  حاصل از برنامه ملي سلاحهاي هسته اي   آمريكا در منطقه اي به نام  هانفورد Hanford  در جنوب شرقي  واشینگتون (ایالت ) دفن  مي شود.

سايت هانفورد 586 مايل مربع مساحت دارد . در جنگ جهاني دوم به عنوان پروژه فوق سري مانهاتن  براي ساخت بمب اتمي ساخته شد و سپس براي ساخت سلاحهاي هسته اي  استفاده مي شد.

 پايگاه توليد پولوتونيم هانفورد  وابسته به سازمان انرژي آمريكا 53 ميليون بشكه زباله هاي راديو اكتيو و شيميايي را در اين منطقه رها كرده است. شركت پاك كننده زباله هاي هسته اي 520 بشكه را در كنار رودخانه كلمبيا در سال1998 سوزاند.اين زباله ها شامل لباس و وسايل كار آغشته به مواد راديو اكتيو در نيروگاه هسته اي بوده است.

 اين پروژه ملي خسارتي بالغ بر 60 ميليارد دلار  براي پاكسازي منطقه بر مردم اين منطقه وارد كرده است .

در سال 2003 ايالت واشنگتن از ورود زباله هاي هسته اي به منطقه هانفورد جلو گيري كرد  و بر عليه سازمان انرژي آمريكا شكايت كرد

 در زير اين بيايان وسيع دو ميليون  two million curies راديو اكتيو و صدها هزار تن  مواد شيميايي خطرناك  ، به صورت لايه لايه  در زير منطقه  اي مدفون شده كه در محاصره   آبخيز  وادوز Vadose Zone است كه منشا  تمامي چشمه ها-آبهاي زيرزميني و  آبراهه هاي سطحي  منطقه است.

مشخص نيست آبراهه ها  اين آلودگي را به كجا مي برند و چه بر سر آن مي آيد. اما به احتمال زياد وارد رودخانه كلمبيا  مي شود كه نزديكترين رود هم مرز با اين آبخيز است.

آنچه كه اكنون مردم و محيط زيست  اين منطقه  را تهديد مي كند  اين مسئله است كه  زباله هاي هسته اي مدفون شده با چه سرعتي  در منابع زيرزميني حركت و  مهاجرت مي كنند،  تركيبات آنها و ميزان سرعت  انتقال آنها در بدن موجود زنده  چقدر است؟

 در شماره نوامبر مجله انجمن علمي خاك آمريكا از وجود اسنادي مبني بر وجود ابهاماتي   در منطقه زير هانفورد و آبخيز  وادوز  پرده برداشه است.

اين يافته ها  حاصل تلاش گروههاي علمي و كارشناسان  بخش انرژي-آزمايشگاه مركزي شمال غربي پسيفيك با همكاري ساير آزمايشگاههاي ملي-دانشگاهها  و بخشهاي خصوصي مي باشد.

اين بررسيها به طور دقيق  منطقه هانفورد را مورد تحقيق قرار داده و ميزان انتقال مواد آلاينده  را تعيين كرده و در نهايت در پي يافتن  راههايي براي  كاهش ورود جريانات آبي به رودخانه كلمبيا بوده است  كه بدينوسيله  بتوان رودخانه و جان مردم پايين دست را حفاظت كرد.

 براين اساس مطالعات زمين شناسي – زيست شناسي –زمين شيمي و وضعيت هيدرولوژي منطقه هانفورد كاملا بررسي شد.

محققان در پي يافتن  فاكتورهايي براي مهار انتقال  اين آلودگي مصيبت بار بودند.

تا كنون  اين مطالعات چگونگي  تشكيل لايه هاي رسوبي حاصل از بارشهاي جوي (باران و برف ) و تاثير آن بر سرعت انتقال آلاينده ها را  نشان داده است. دانشمندان اين مطالعات را براي سه دهه انجام دادند كه دريابند  زمانيكه آب وارد و از خاك خارج مي شود بويژه در شرايط متفاوت چگونه بر حركت آلاينده ها اثر مي گذارد؟

  "گلاندن  گي"  مسئول تيم آزمايشگاهي  گفت:

" درك چگونگي واكنشهاي شيميايي  آب و مواد سمي  در آبهاي زير زميني  منطقه  و يافتن  فاكتورهاي مهاركننده  اين  واكنشها ، كليد حل معماي  برخورد با زباله هاي هسته اي منطقه هانفورد است"

مطالعات شيمي نشان داده كه برخي از اين آلاينده ها مانند سزيم به شدت با رسوبات  منطقه هانفورد تركيب شده و فقط  تحت شرايط بسيار خاصي حركت مي كند .محققان يافته اند كه آلاينده ديگري مانند اورانيوم با رسوبات  به طرق پيچيده اي تركيب مي شود  و مهاجرت و انتقال  آن در شرايط مختلف متفاوت است. ساير آلاينده ها از جمله تريتيوم  و نيترات  نيز نسبتا متحركند و به عمق منطقه و آبهاي زيرزميني نفوذ مي كنند .تتراكلريدكربن  و ساير تركيبات آلي نيز  به روشهاي پيچيده اي  حركت مي كنند.

 بنابراين مواد آلاينده چه به صورت بخار يا مايع به آبهاي زيرزميني مي رسند و نفوذ مي كنند.

مطالعات بيشتر بر روي اين ماده مصيبت بار و انتقال آلاينده ها در منطقه  در جريان است. اين مطالعات ويژگي كامل اين دسته آلاينده ها و سرعت حركت آنها را در آبهاي زيرزميني  تعيين ومحلولهاي درماني  و رفع اين آلاينده ها را ارزيابي مي كند .

 

 انجمن  علمي خاك آمريكا   pollution/article/26123 - نوامبر 2007-11-30

 

*****

افزوده:

سزیوم نیز نمونه دیگری از  مواد رادیواکتیو است که اثرات جسمانی و ژنتیکی درکلیه موجودات زنده پدید می آورد  ماننداثرات سو ءبویژه در ریه ها ، چشم ها ی، پوست واعضای سازنده ترکیبات خون .

همچنین می تواندانفجار و آتش سوزی خطرناکی را سبب شود.در هوای مرطوب خود به خود آتش می گیرد. در تماس با گوگرد یا فسفر احتمال انفجار می رود. با  مواد اکسید کننده به شدت واکنش می دهد.در تماس با پوست سوختگی ایجاد می کند

 

اين صفحه را براي دوست خود بفرستيد

 

صفحه اصلی