کانون دیده بانان زمین در بررسی180 منطقه حفاظت شده در اکوسیستم های کوهستانی و

تالابی ثابت می کند که حفاظتی بودن این مناطق دروغی بیش نیست

ادامه ناحیه پنج -زاگرس جنوبی ( بخش جنوب شرقی )

 

 

 

ناحیه دوم  مناطق حفاظت شده واقع در بخش جنوب شرقی  زاگرس جنوبی  شامل 4 منطقه  حفاظت شده

1- ذخیره گاه زیستکره گنو  

2-منطقه حفاظت شده كوه كشار

 3-منطقه حفاظت شده هُرمُد

4- منطقه حفاظت شده  پرزوئيه

 موقعیت جغرافیایی 4 منطقه حفاظت شده  بخش جنوبی شرقی زاگرس جنوبی

 

این مجموعه حفاظتی با طول حدود 230 کیلومتر و با مساحت 410  هزار و 571 هکتار ازکوه گنو در21کیلومتری شمال شهر بندر عباس شروع شده و تا کوه برزوییه در  65کیلومتری جنوب غربی شهر لار  امتداد دارد.راه گنو به شهر بستک تقریبا ازجنوب هر چهار منطقه حفاظت شده می گذرد.

 منطقه حفاظت شده گنو  و منطقه حفاظت شده کشار(کوه کشار)  متصل بهم بوده و دو منطقه حفاظت شده پرزوییه و منطقه حفاظت شده هرمد نیز متصل به هم هستند و  تنها منطقه  خارج از این مناطق ، فضای بین منطقه حفاظت شده کوه کشار و منطقه حفاظت شده هُرمد   است با  فاصله ای کمتر از  ده کیلومتر.

کوه گنو با طول 34 کیلومتر  در  منطقه حفاظت شده گنو. کوه گیشو به طول 48 کیلومتر در منطقه حفاظت شده کشار. کوه شب با طول 80 کیلومتر در منطقه حفاظت شده هرمد و کوه پردی (پرزوئیه )با طول 75 کیلومتر درمنطقه حفاظت شده پرزوئیه،  اساس توپوگرافی این چهار منطقه حفاظت شده را تشکیل می دهند.

 از شاخصه های توپوگرافی و زمین ساختی این بخش از  ارتفاعات  زاگرس جنوبی،در این مناطق

1- تغییر محور چین های زاگرس جنوبی  است از راستای شمال غربی - جنوب شرقی به   راستای  غربی- شرقی  2- فراوانی  گنبد های نمکی یا توپی نمکیSalt Plug  Salt Dome  است  و قرار گیری برخی از آنها در کنار گسل ها  و گسله ها . گنبد های نمکی کرمستج - گنبدنمکی سیاه تک-گنبدنمکی بادینی-گنبدنمکی کوه شب- گنبدنمکی هُرمد-گنبدنمکی آوین -گنبد نمکی انگوران از گنبد های نمکی داخل و محدوده نزدیک به این چهار منطقه حفاظت شده هستند.

ابر سازه های آب ساز طبیعی  این 4 منطقه  حفاظتی، تماما تغذیه کننده  رودخانه کُل و زیر شاخه های آن هستند .

این ابر سازه ها با جنگل های اقلیم های گرم و کم باران با گونه هایی چون اُرس،کیکم، کنار ، بادام کوهی، ارژن، بنه،آکاسیا، استبرق،، کهور ایرانی، زیتون وحشی، مشندر، گز، انار شیطان ، و... و با چشمه ها ی کارستی بسیارکه  طی هزاره ها تضمین کننده  حیات این بخش از سرزمین ایران بوده اند و  زیستگاه های  غنی برای  پلنگ،  قوچ لارستانی( قوچ مینیاتوری) کل و بز، جبیر،گرگ، بزمجه دشتی، گربه وحشی، دچک ،  و.... را بوجودآورده اند. 

 اهمیت حفاظت از تنوع زیستی این مناطق به اندازه ای  بوده است که سال 1353، منطقه هُرمد و  در سال 1354 پارک ملی گنو حفاظت شده اعلام شدند و یکسال پس از آن نیز به دلایل متعدد ارزش های زیستی این منطقه از جمله یونیک بودن ،غنی بودن و تنوع پوشش گیاهی پارک ملی گنو  از سوی یونسکو به عنوان ذخیره گاه زیستکره انتخاب شد.

 

در ادامه  ضمن مروری  بر کلی ترین ویژگیهای طبیعی این چهارمنطقه  ،مستند هایی از حفاظت نشدن این مناطق  ارائه می شود:

 

 ناحیه پنج-ص23 از 26

ادامه

صفحه اصلی