کانون دیده بانان زمین در بررسی180 منطقه حفاظت شده در اکوسیستم های کوهستانی و

تالابی ثابت می کند که حفاظتی بودن این مناطق دروغی بیش نیست

 

ادامه ناحیه پنج  (مناطق به اصطلاح حفاظت شده زاگرس) زاگرس شمالی  

 

 

 

منطقه 3  زاگرس شما لی

اثر طبیعی ملی  غار پروآ (پرآو)

IRAN-Proa  Cave  National Natural Monument

 

 

 

اثر طبیعی ملی غار پروآ (پرآو به معنی پر آب)  جزئی از منطقه حفاظت شده بیستون است در ارتفاع 3هزار و 100 متری کوهستان پرو(پررو)    با بیشینه فراز3357 متر ، قرار دارد . این غار در سال 1388 در فهرست آثار طبیعی ملی جای گرفت.

مشخصات فيزيكي غار :

*- غار پراو واقع شده در جنوب منطقه‌اي به نام ميدان پراو كه در 300 متري پايين قله شيخ عليخان يا قله پراو قرار دارد.

*-  ارتفاع دهانه غار پراو 3500 متر از سطح درياست و به خاطر اين ارتفاع بالا به اورست غارهاي جهان معروف است.

*-عمق 751 متر ؛ طول 1454 متر  

*-تعداد 26 حلقه چاه دارد و عميق‌ترين چاه ، چاه 16 است ، به عمق 42 متر به علت اين كه آب جاري شده در غار پراو حاصل ذوب شدن يخچالهاي زير زميني غار پراو است و همينطور بخاطر ارتفاع بالاي

 *-اين غار برودت آب خيلي زياد است. (بين 3-1 درجه سانتيگراد) و در هيچ كجاي غار دما بالاتر از اين نيست.

*-بدنه و ديوار سنگي داخل غار بسيار خشن و متخلخل است ....برگرفته از  گزارش ليلا اسفندياري از غار نوردان پروا منعکیس در وبلاگ lotfi303  :

 

یوسف سوزنی نیا یکی از کوهنوردان و غار نوردان  با سابقه که  91 بار وارد غار شده که بیش از 30 بار تا انتهای آن رفته است به ایسنا می گوید :   

......کسی می‌تواند بگوید پراو سخت‌ترین غار دنیاست که همه غارهای جهان را رفته باشد، اما دست‌کم بر اساس بررسی نقشه‌های غارهای خارجی و حرف‌های کسانی که متخصص هستند و با توجه به شرایط غار مثل دمای پایین غار و بالا بودن ارتفاع دهانه که سبب سرمای آب غار می‎شود، همچنین تنگ بودن و داشتن دهلیز‌های پر پیچ و خم، می‏‌توان گفت پراو غار بسیار سختی است و این شرایط در کمتر غاری در کنار هم دیده می‌‎شود. برای همین من می‌گویم که پراو یکی از سخت‌ترین غارهای دنیاست........ ما سال گذشته غار پراو را از طناب‎ها پاکسازی کردیم و همه طناب‌های غار را بیرون آوردیم. سال 89 پدرام بوچانی به دلیل استفاده از طناب قدیمی که در غار بوده فوت شد........ گر طناب‌ها از قبل ریخته شده نباشد، در کمترین زمان، یک هفته پیمایش غار طول می‌کشد. اما ما سال گذشته یک برنامه سرعتی اجرا کردیم که زمان من چهار و نیم ساعت شد و دوست من پنج ساعته غار را پیمایش کرد. البته در این برنامه طناب‌ها از قبل ریخته شده بود.

 

 

اثر طبیعی ملی غارپروآ (پرآو) 

ماخذ تصویر :  ایسنا - 11 خرداد 1394

 

 

 

اثر طبیعی ملی غارپروآ (پرآو)

ماخذ تصویر :  ایسنا - 11 خرداد 1394

 

اثر طبیعی ملی غارپروآ (پرآو)

ماخذ تصویر :  ایسنا - 11 خرداد 1394

 

اثر طبیعی ملی غارپروآ (پرآو)

 ماخذ تصویر :  ایسنا - 11 خرداد 1394

 

اثر طبیعی ملی غارپروآ (پرآو)

ماخذ تصویر :  ایسنا - 11 خرداد 1394

منطقه حفاظت شده بیستون  - کوه پرو (پررو) ارتفاع 3357 متر

ماخذ تصویر :  سایت wikipedia-   عکس از hosseinivar

 

 

 

 محمد باقر عیوضی در باره کوه پرو (پراو) در وبلاگ کوه و کوهنورد می گوید: پراو اینگونه نبود!!! یعنی هیچ کوهی اینگونه نبود!!!.........پراو اینگونه نبود. من که به یاد ندارم و دوستان کوهنورد هم یادشان می آید که: از پاییز، سفیدپوش می شد از برف .و سنگ و صخره در زمستان از برف بی نصیب نمی ماند و صفا و حال دیگری داشت و در بهاران آبشار بلند و عظیم (تَنگ تاف) آبش فوران می کرد و تا اواخر اردیبهشت اجازه نزدیک شدن به حریمش را نمی داد.در سالهای دور برای صعودش تلاش کردیم ولی حجم آب اجازه نداد و ماند.

حال آنکه در این چند دهه به علت کم شدن نزولات جوی، نبود آنگونه که بود و ما دیده بودیم و به یاد داریم و اسلایدها و عکسها گویای آن وضعیت هستند.

همین وسط تنگه (که به نامهای مختلفی خوانده می شود: تَنگ بزازخانه، تَنگ وِزمان، تَنگ تاف، تَنگ چروبر، تَنگ عرب ها، تَنگ تیپ ... و ...) بستر رودخانه بزرگی داشت که بهاران جاری و پرآب بود و جنگلی از درختان بلوط که شاخ و برگ آنها به سختی اجازه عبور می داد و انواع جانوران از خرس و خرگوش و گرگ و کل و بز و... را در این محل می شد مشاهده کرد و اصلا ماشینی در این محدوده دیده نمی شد ولی سینه اش پاره پاره شد و حتی سوزانده و به آتش کشیده شد و از درون و برون سوخت و آبی هم از تَنگ تاف و آبشار آن نبود و نیست که لهیب و آتش درون آن را خاموش کند!!

در پای درختان نیم سوخته بلوط، میوه های پوک و سوراخ سوراخ و آفت زده و نرسیده و ریز، که نشانه زایش ناقص هستند ریخته شده است...

و دل آدم می گیرد؛ اگر دلی مانده باشد و نمی داند که: داد وَ کی بُوَد حقی بسینی (شکایت به کجا ببرد که حق خود را بگیرد.)......

راستی پراو چگونه بود؟؟!!

آن چنان هم دور و دورتر را نمی گویم – شاید کمتر از سی سال- آثار تخریب را فراوان می بینم، وای به حال مقایسه با پنجاه سال پیش و اکوسیستم منطقه و زیباییهای خدادادی و بهشت گونه آن، ولی اکنون: افسوس از «بر باد رفته ها»!

آزادی عمل و انتخاب راه و بیراهه از ما گرفته شده، سنگ چین ها و فنس ها و تابلوهای ورود ممنوع و ... این کوه و آن کوه را منع می کند! محل هایی ملک شخصی شده اند و یک راه بیش نیست! راهها دورتر و دورتر و هر روز دسترسی به کوهها و ورود به آنها تنگتر و تنگتر و غیرقابل دسترس تر!!!

و اگر زود نجنبیم و حق و داد خود نستانیم، دیگر دستمان به جایی نمی رسد و از کوه و کوهنوردی و کوهستان دور و دورتر و زمینگیر می شویم و باید به «خاکله موشان» بپردازیم و خو بگیریم به خزیدن در کوهپایه ها و پارکهای دست ساز کوهستانی و قهوه خانه ها و دکه ها و آلونک های پلاستیکی و قلیان کشی و ...(  ماخذ  :  وبلاگ کوه و کوهنوردی- محمد باقر عیوضی- دیماه 1392)

 

 

منطقه حفاظت شده بیستون  - کوه پرو (پررو)

ماخذ تصویر :  وبلاگ کوه و کوهنوردی-دیماه 1391

 

 

 ادامه ناحیه پنج-2b از 26

ادامه

صفحه اصلی